Weihaiwei (1984 - 2019)

Niedawno dotarła do mnie wiadomość o śmierci tej wspaniałej, uwielbianej przez wielu, błękitnookiej klaczy. Wiadomość bardzo smutna chociaż Weihajwej dożyła pięknego wieku 35 lat.

Urodziła się w 1984 roku w stajni Otto Baumanna. Była córką ogiera Westminster (Weltmeister – Inschallah) i klaczy Andachtige (Grannus – Kronprinz xx). W 1987 roku została wystawiona na sprzedaż podczas aukcji koni oldenburskich w Vechcie i zakupiona przez Hansa-Jörga Böhnerv, pod którym zdobywała pierwsze doświadczenia na parkurach. W 1992 kupił ją Vincenzo Muccioli, właściciel ośrodka San Patrignano . Od tego momentu jej pełne imię brzmiało San Patrignano Weihaiwej. W 1993 roku nowym jeźdźcem Weiheiwej został Franke Sloothaak i zaczęła się jej wielka międzynarodowa kariera. Już w tym samym roku para ta wystartowała m.in. w ME w Gijon, gdzie zajęli indywidualnie 14 miejsce. Potem było tylko lepiej: 1 miejsce w Grand Prix Waldorf, 1 miejsce w Pucharze Narodów w Rzymie, 1 miejsce w Grand Prix w La Baule. Na początku 1994 roku Franke Sloothaak i Weiheiwej zajęli 2 miejsce w finale Pucharu Świata. Jednak ich największym wspólnym sukcesem było zdobycie dwóch złotych medali, indywidualnie i drużynowo, na Mistrzostwach Świata w Den Haag w 1994r. Pamiętam jak z wypiekami na twarzy śledziłam ich piękne przejazdy. Później jeszcze wielokrotnie reprezentowali Niemcy w konkursach Pucharu Narodów i Grand Prix odnosząc wiele zwycięstw i zajmując czołowe miejsca m.in. w La Baule, Rzymie, Rotterdamie, Hanowerze czy w Arnheim.

Tak skakała Weihaiwej.

Po zakończeniu kariery sportowej klacz wróciła do ośrodka San Patrignano we Włoszech gdzie była traktowana ja księżniczka i wręcz rozpieszczana przez przebywających tam w ramach terapii chłopców.

jedno z jej oststnich nagrań

Weihaiwej była też używana w hodowli chociaż nie urodziła żadnego z 7 zarejestrowanych źrebiąt. Wszystkie przyszły na świat w wyniku transplantacji zarodków a przynajmniej niektóre z nich są wykorzystywane w sporcie. Najbardziej znana klacz Asha di San Patrignano (po Indoctro) startuje w konkursach 150 cm oraz w dwugwiazdkowych zawodach WKKW, Ogier Beijing di San Patrignano (po Dollar dela Pierre) ma za sobą starty w konkursach 140 cm.




Zarówno wybitne wyniki sportowe jak i charakterystyczna maść klaczy z dużą latarnią na głowie i pięknymi niebieskimi oczami, powodowały, że Blue-eyed Lady, bo tak ją nazywano, miała wielu fanów na całym świecie. Ja też się do nich zaliczałam i dlatego tak bardzo mnie cieszy figurka przedstawiająca moją ulubienicę.

Weihaiwej -spełnienie marzeń.

Weihaiwej, klacz oldenburska ur. w 1984r., po Westminster od Andaechtige po Grannusie, charakteryzująca się pięknymi niebieskimi oczami, była wspaniałym koniem sportowym. W 1994r. na Światowych Igrzyskach Jeździeckich w Hadze, wraz z Franke Sloothaakiem zdobyła mistrzowski tytuł nie strącając przez wszystkie konkursy ani jednej przeszkody. W finale przekroczyła tylko minimalnie normę czasu ale pod innym jeźdźcem. W tamtych latach uwielbiałam oglądać tą wspaniałą parę  (często zdobywającą główne trofea),podczas transmisji z różnych parkurów świata,  Zresztą Błękitnooka Lady, jak była nazywana, miała wówczas wielu fanów i myślę, że do dziś jest wspominana przez niektórych z nich. 

Ja również nie zapomniałam o tej pięknej klaczy i zawsze marzyłam żeby posiadać w swoich zbiorach figurkę, która by ją przedstawiała. 

Marzenia się spełniają i oto jest - moja własna, mała Weihaiwej.

Zdjęcie oryginału: http://weidenhof.deviantart.com/journal/Hanoverians-and-their-colors-526863859

Długo szukałam odpowiedniego modelu a kiedy trafiłam na Ohschondę, to był moim zdaniem strzał w dziesiątkę. 

Ta rzeźba autorstwa Brigitte Eberl była podstawą a wspaniałe malowanie zawdzięczam MetalfishArt. 

Zacznijmy zatem od rzeźby. Jestem absolutną fanką talentu Brigitte Eberl bo choć może jej konie nie mogą pochwalić się jakąś szczególną ilością drobnych detali, to jednak zwłaszcza te w  typie sportowym są moim zdaniem bardzo klasowe. Takie prawdziwe, naturalne, bez zbyt ekspresyjnych, wydumanych póz, ale jednocześnie pełne wyrazu w swojej prostocie. 

Taka właśnie jest Ohschonda. Z jednej strony gładka, bez nabrzmiałych żyłek, napiętych mięśni (to akurat duży plus) czy zmarszczek a z drugiej strony jakże piękna dumna, pełna spokoju ale i pewności siebie. Od razu widać, że to wybitny sportowiec. ;)

Osobny temat to malowanie. Ela Zarzecka z MetalfishArt już nie raz udowodniła, że potrafi "dać życie" nawet gorszej figurce, czego przykładem jest moja Tereska, ale w tym przypadku miała szczególnie trudne zadanie. Z jednej strony bardzo charakterystyczna, pełna drobnych elementów odmiana na głowie Weihaiwej, a z drugiej tak mało fotografii, na których można się wzorować. 

Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. To po prostu jest ta klacz i nikt chyba nie może mieć żadnych wątpliwości. 

Smaczku dodają takie drobiazgi jak np. nie jednolicie białe odmiany na nogach. 

U Weihaiwej tu i ówdzie są lekko przykurzone a gdzieniegdzie prześwituje różowa skóra. Nie każdy artysta zwraca na to uwagę a przecież w naturze te miejsca nie są tak oślepiająco białe. 

Jak na sportowego konia przystało, klaczka dostała też "twarzowe" podkowy. 

Całość jest niesamowicie dopracowana, żeby nie powiedzieć dopieszczona. Począwszy od cieniowania a skończywszy na najdrobniejszych szczególikach. Wszystko jest perfekcyjne i takie prawdziwe. Ten koń wygląda po prostu jak żywa miniaturka Weihaiwej. Jestem niesamowicie szczęśliwa, że mieszka teraz na mojej półce.  Warto mieć marzenia. 

Więcej zdjęć całej klaczki z każdej strony oraz szczegółów, na stronie MetafishArt.

http://metalfishart.weebly.com/chestnut.html